Słowo doping można rozumieć dwojako. Doping, jako zachęcanie zawodników do aktywniejszej rywalizacji sportowej poprzez różnego rodzaju oklaski, okrzyki, śpiewy, czy to w sposób spontaniczny czy jawnie zorganizowany np. przez tzw. Kluby kibica. Termin ten służy do określenia niedozwolonego dopingu, który według Deklaracji Lozańskiej w Sprawie Dopingu w Sporcie z 4 lutego 1999 roku jest to: „stosowanie podstępu (w postaci substancji lub metody), potencjalnie niebezpiecznego dla zdrowia sportowców i/lub umożliwiającego poprawę uzyskiwanych przez nich wyników lub obecność w organizmie sportowca substancji, lub stwierdzenie stosowania metody znajdującej się na liście Komisji Medycznej MKOl.” Lista jest wciąż „otwarta” co pozwala na jej aktualizacje i wpisywanie również substancji farmaceutycznych, które są specjalnie stwarzane do celów dopingowych. Dlatego Komisja Medyczna MKOl podając przykłady zakazanych środków dopingujących dodaje sformułowanie i in. podobne substancje.
          Słowo doping nie posiada swojego ostatecznego i konkretnego wyjaśnienia, uznaje się według leksykonu sportowego, że: „w dialekcie flamandzkim doop oznacza każdą lepką substancję używaną jako smar lub środek pobudzający. Holenderscy koloniści zamieszkujący osadę Nowy Amsterdam (obecnie Nowy Jork) pili wywar z różnych korzeni i ziół, do którego, dla zwiększenia mocy, dosypywano strzelniczego prochu. Napój nazywał się doop, a jego picie nazywano dooping. Po raz pierwszy słowo doping opublikowano 1889 r. w jednym z angielskich słowników, definiując je jako mieszaninę opium i narkotyków stosowaną u koni. 1933 r. znalazło się po raz pierwszy w leksykonach sportowych. Proceder stosowania środków mających na celu zwiększenie siły, pobudzenie organizmu do większego wysiłku i zwalczanie występowania zmęczenia, rozumiany dziś jako sztuczne wspomaganie, sięga swymi korzeniami do odległych czasów. Na chińskiej rycinie z ok. 3000 lat p.n.e. widnieje postać cesarza żującego gałązkę rośliny z rodzaju Ephedra, która zawiera efedrynę i ma działanie pobudzające, także z opisów diet stosowanych przez zawodników przed Starożytnymi Igrzyskami wynika, że zalecane atletom pożywienie zawierało środki pobudzające.” Przykładów tego typu jest bardzo wiele. Pierwsze badania antydopingowe przeprowadzono na początku XX wieku, badając konie wyścigowe na zawartość środków niedozwolonych, pierwszymi miastami gdzie przeprowadzono badania były: Warszawa, Budapeszt i Wiedeń, a pionierem tych badań był farmaceuta polski A. Bukowski.
          W sporcie doping zaczęto zwalczać tak naprawdę dopiero po śmierci duńskiego kolarza K. Jensena, który po zażyciu ronikolu i amfetaminy zmarł podczas drużynowych zawodów na igrzyskach olimpijskich w 1960 roku. Komitet Rzeczoznawców Komisji Antydopingowej w Strasburgu 1963 roku po praz pierwszy ustalił i podał listę zabronionych związków. W 1966 roku MKOl stworzył Komisję Medyczną, która ma za zadanie walkę z dopingiem. Dużym krokiem z walką z dopingiem było także uchwalenie Międzynarodowej Karty Olimpijskiej Wali z Dopingiem w Sporcie na pierwszej Stałej Światowej Konferencji Antydopingowej w Sporcie, która odbyła się 1988 roku w Ottawie. Polska podpisała tę kartę w 1989 roku. 1990 roku Polska ratyfikowała Konwencję Antydopingową Rady Europy, stanowiącą kompleksową, międzynarodową umowę, której celem jest zwalczanie niedozwolonych środków i metod stosowanych przez sportowców, aby: przeciwdziałać łamaniu zasad etycznych, chronić zdrowie zawodników oraz zapewnić wszystkim równe szanse w myśl zasady fair play.
          Dopingiem w sporcie więc możemy uznać najbezpieczniej, naruszeniem przepisów antydopingowych. Przepisy te są tworzone przez Światową Agencję Antydopingową (WADA - World Anti-Doping Agency), organizatorów poważniejszych imprez sportowych (np. igrzysk olimpijskich), oraz przez federacje międzynarodowe poszczególnych dyscyplin sportowych. Na poziomie krajowym, za prowadzenie polityki antydopingowej zgodnej ze Światowym kodeksem Antydopingowym odpowiada Narodowa Organizacja Antydopingowa (NADO). W Polsce jak wcześniej wspomniałem jest to Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie mieszcząca się w Warszawie.
          Szczegółowo doping definiuje się jako wystąpienie jednego lub więcej naruszeń, złamań regulaminu antydopingowego, który został określony w Artykułach od 2.1 do 2.8 Światowego Kodeksu Antydopingowego:

• Punkt 2.1 Obecność substancji zabronionej lub jej metabolitów lub markerów w próbce fizjologicznej sportowca.
  
• Punkt 2.1.1. Obowiązkiem każdego sportowca jest dopilnowanie, aby do jego organizmu nie została wprowadzona żadna substancja zabroniona. Sportowcy odpowiadają za każdą substancję zabronioną lub jej metabolity lub markery, których obecność zostanie stwierdzona w pobranych od nich próbkach fizjologicznych. Naruszenie ma miejsce bez względu na to, czy sportowiec świadomie lub nieświadomie użył substancji zabronionej lub wykazał się zaniedbaniem.
  
• Punkt 2.2 Użycie lub próba użycia substancji zabronionej lub metody zabronionej. (użycie lub próba użycia substancji zabronionej lub metody zabronionej może zawsze być stwierdzone przy pomocy rzetelnych metod: przyznanie się sportowca, dokumenty, zeznanie świadka, wnioski wyciągnięte z badań długoterminowych lub inne informacje analityczne.)
  
• Punkt 2.3 Niewyrażenie zgody lub niezgłoszenie się bez ważnego uzasadnienia na pobranie próbki po powiadomieniu zgodnie z odpowiednimi przepisami antydopingowymi lub w inny sposób unikanie pobrania próbki.
  
• Punkt 2.4 Naruszenie odpowiednich wymogów określających dostępność sportowca do kontroli poza zawodami, w tym nieprzedstawienie wymaganych informacji na temat miejsca pobytu oraz niepoddanie się ogłoszonym badaniom. Dowolne trzy przypadki niezgłoszenia się na badania i/lub niedostarczenia informacji na temat miejsca pobytu w okresie osiemnastu miesięcy ustalone przez organizacje antydopingowe uprawnione do kontroli sportowca stanowią naruszenie przepisów antydopingowych.
  
• Punkt 2.5 Manipulowanie lub próba manipulowania jakąkolwiek częścią kontroli antydopingowej. (zabronione są zachowania, które naruszają proces kontroli dopingowej, ale które nie są objęte typową definicją metod zabronionych. Do takich zachowań możemy zaliczyć np.: zmianę numerów identyfikacyjnych na formularzu kontroli dopingowej podczas badania lub zbicie butelki z próbką B w czasie analizy próbki B lub podanie nieprawdziwych informacji organizacji antydopingowej).
  
• Punkt 2.6 Posiadanie substancji zabronionych lub metod zabronionych.
  
• Punkt 2.6.1. Stosowanie przez sportowca uczestniczącego w zawodach dowolnej metody zabronionej lub stosowanie przez sportowca poza zawodami dowolnej metody zabronionej lub posiadanie dowolnej substancji zabronionej lub stosowanie przez sportowca poza zawodami dowolnej metody zabronionej lub posiadanie dowolnej substancji zabronionej, która jest zabroniona poza zawodami, chyba, że sportowiec udowodni, że stosowanie/posiadanie jest dozwolone na mocy przepisów o wyłączeniu do celów terapeutycznych (TUE) lub poda inne akceptowalne uzasadnienie.
  
• Punkt 2.6.2. Stosowanie dowolnej metody zabronionej lub posiadanie dowolnej substancji zabronionej przez personel pomocniczy sportowca podczas zawodów lub stosowanie dowolnej metody zabronionej lub posiadanie dowolnej substancji zabronionej przez personel pomocniczy sportowca poza zawodami, które są zabronione poza zawodami, mające związek ze sportowcem, zawodami lub treningiem, chyba, że personel pomocniczy sportowca udowodni, że stosowanie/posiadanie jest dozwolone na mocy przepisów o wyłączeniu do celów terapeutycznych (TUE) lub poda inne akceptowalne uzasadnienie.
  
• Punkt 2.7 Handel dowolną substancją zabronioną lub metodą zabronioną.
  
• Punkt 2.8 Podanie lub próba podania zawodnikowi substancji zabronionej lub metody zabronionej, lub pomaganie, zachęcanie, ułatwianie, podżeganie, ukrywanie, lub każdy inny rodzaj współdziałania związany z naruszeniem przepisów antydopingowych, lub próbą ich naruszenia.

          Światowa Agencja Antydopingowa stara się aktualizować listę środków zakazanych jak najczęściej, środek może zostać zakazany jeżeli jest środkiem maskującym lub spełnia dwa z trzech wymienionych kryteriów:

• Może poprawiać lub poprawia wyniki sportowe
  
• Stanowi potencjalne lub faktyczne zagrożenie dla zdrowia
  
• Jest sprzeczne z duchem sportu

          WADA grupuje substancje i metody zabronione w trzech grupach:

• Substancje i metody zabronione w każdym czasie (podczas- i poza-zawodami)
  
• Substancje i metody zabronione w podczas zawodów
  
• Substancje zabronione w niektórych sportach

          Oto niektóre substancje i metody zakazane przez WADA: środki anaboliczne, hormony i substancje pokrewne, beta-2 agoniści, antagoniści i modulatory hormonów, diuretyki i inne środki maskujące, metody poprawiające transport tlenu, manipulacje chemiczne i fizyczne, doping genetyczny, stymulanty, narkotyki, kanabinoidy, glukokortykosteroidy. Alkohol i beta-blokery są zakazanie nie we wszystkich sportach.
          Inną definicję dopingu przedstawia T. Łobożewicz: doping jest to wprowadzenie do zdrowego organizmu obcych mu albo fizjologicznych substancji w dawkach przekraczających normy, w celu sztucznego i nieetycznego podwyższenia wydolności wysiłkowej podczas zawodów sportowych.
          Doping w każdej postaci, stosowany świadomie, lub nie, jest nieetyczny i sprzeczny z zasadą fair play.